Door Raymond van der Schaft-Pelupessy

Afgelopen 21 Maart 2026 was ik aanwezig op de begraafplaats van Loosdrecht.

Op deze dag stonden Molukse families en belangstellenden stil bij 75 jaar Molukkers in Nederland en in Loosdrecht speciaal voor de Molukse Marine Mannen.

Namens de gemeente Loosdrecht was burgemeester Verheijen aanwezig die in zijn speech stilstond bij de komst van Molukse Militairen naar Nederland. De Molukse Marinemannen maakten in 1951 de overstap naar de Koninklijke Marine. Zij waren voor de overdracht in dienst van de Gouvernements Marine als zijnde Inheemse schepelingen. Na de overdracht in 1949 is er door de staf van de Koninklijke Marine besloten deze Molukse Marinemannen de kans te geven over te stappen naar de Koninklijk Marine. Door deze overstap werden de mannen en hun gezinnen in 1951 gerepatrieerd naar Nederland. Zij maakten de overtocht met o.a. de Kota Inten en Asturias. Bij aankomst in Rotterdam en Amsterdam werden zij gescheiden van de KNIL Militairen die ook aan boord zaten.

Een gedeelte van de Marine families ging naar Hollandse Rading, Medemblik en Klundert terwijl de Molukse KNIL Militairen werden ondergebracht in kamp Schattenberg en Vught. Na deze eerste tijdelijke plaatsing, werden de families later gehuisvest in o.a. Den Helder, Amsterdam, Loosdrecht en Hilversum. Aangezien de Molukse Marinemannen een vast dienstverband hadden, werden zij beter behandeld dan de Molukse KNIL Militairen die uiteindelijk werden ontslagen.

Nadat de Burgervader had gesproken volgde nog een aantal sprekers (kinderen van Marinemannen). Zij vertelden hun eigen verhaal en beleving als kind van een Molukse Marineman.

Na het interne deel van de herdenking, klonken de Tifa’s (traditionele Molukse Trommel) en ging het gevolg naar buiten om bij het vorig jaar onthulde monument de herdenking voort te zetten. Nadat de meeste genodigden plaats hadden genomen en de overige rondom het monument stonden, begon de Alifuru (oorspronkelijke eilandbewoner) met het ontvangen van de gasten en na wat Alifuru-kreten blies hij de Tahuri (Tritonschelp/Kullit Bia). Daarna begon hij met zijn dansuitvoering de zgn. Cakalele (Traditionele krachtige krijgsdans).

Na deze dans werd het lied HIO HIO (Traditioneel emotioneel Moluks lied over een zware, moeilijke strijd en eer ) gezongen door Julia Loko samen met de familie Lekrantsy. Met dit lied eindigde de herdenking. Vervolgens werd er in de aula drank en snacks geserveerd. Het was een fijn samenzijn en goed om dit elk jaar te blijven herdenken!

Ere wie ere toekomt