Veteranendag op de Lloykade
Nationaal Monument Ulu Kora
Door: Raymond van der Schaft-Pelupessy – Secretaris Stichting Molukkers bij de Krijgsmacht
Afgelopen vrijdag 26 juni 2026 ( the day before) waren een aantal bestuursleden op het Malieveld om de stand van Stichting Molukkers bij de Krijgsmacht (MBK) in te richten voor het komende Nationale Veteranendag te Den Haag. We hadden lekker vroeg afgesproken i.v.m. met de hitte (34 graden). Ik was er als eerste en was lekker begonnen met het inrichten. Het nodige had ik meegenomen en mocht als enige met de auto het terrein op. Niet lang nadat ik was begonnen, meldde zich Marinier Marc en Marechaussee Gusto. Niet lang daarna kwam luchtmacht vlieger Bung Arthur ons versterken. Opgewekt waren we bezig toen ik merkte dat er iets gaande was bij onze buren het Korps Mariniers… Er ging een gerucht dat het event zou worden afgelast. Afijn …wij gewoon doorgegaan met inrichten…Wij hadden 2 banners, 2 vlaggen, Ikat kleden, Camouflagenetten, Merchandise en belangrijk een grote fan bij ons! Panas Bukan Main.
Alles had inmiddels in onze stand een plaatsje gekregen toen de definitieve afmelding ons ter ore kwam…. Jeetje wat baalden wij zeg… een grote teleurstelling!!!!
We zijn toen maar gelijk gaan afbouwen en hebben al ons materiaal weer in de auto geplaatst. Er was alleen maar stilte en niemand van ons zei iets….
Uiteindelijk besloten we om maar wat te gaan eten bij een indonees of chinees restaurant. Ik wist de eethuisje wel te vinden aangezien ik jarenlang tussen de middag met de lunch naar Chinatown/Den Haag ging om iets lekkers te eten..
We strandden bij het indo restaurant van dhr. Au. Een oude bekende voor mij…
We besloten om 4 grote Tjendols te bestellen. Toen het werd serveert hebben wij onze teleurstelling weggedronken.. Seng mabok Tralala. Het was trouwens een heerlijk Tjendol!
Nadat wij wederom gelijkgestemd voor een Gado2 gingen en deze hadden verorberd, besloten we om te vertrekken. Ieder zijn eigen weg. Marc, Gusto en bung Arthur gingen met de trein naar huis. Mijn auto stond nog op het Malieveld. Nadat ik het terrein was afgereden en inmiddels op de A13 reed, ging de telefoon en kreeg ik Jacqueline Nievaart te spreken. Zij stelde zich voor als de eindredacteur van de NOS met de vraag of er een reportage over ons gemaakt mocht worden. Locatie en tijd mochten we zelf bepalen. Om het verhaal kort te houden, heb ik gelijk ja gezegd op voorwaarde dat ik in overleg ging met ons bestuur. Volmondig kreeg ik een ja van het bestuur…. alleen moesten we een tijdstip bepalen aangezien ik eerder met Jacqueline overeenstemming had bereikt om bij de locatie Nationaal Monument Ulu Kora op de Lloydkade te gebruiken.
Nu moesten we in allerijl de achterban informeren die we net het teleurstellende bericht hadden gestuurd over de afgelaste Veteranendag.
ZATERDAG 27 JUNI 2026 om 09:00 uur
present op de LLOYDKADE in Rotterdam
“WIE KAN ER ZATERDAGOCHTEND 27 JUNI 2026 IN TENUE OM 09:00 uur NAAR DE LLOYDKADE KOMEN OM DE ERE-GROET TE BRENGEN WAARBIJ EEN FILMPLOEG VAN DE NOS AANWEZIG IS”.
Aan deze oproep werd zeker gehoor gegeven en zo’n 35 man/vrouw reageerden! Zo.. dat was geweldig…
Bij mijn aankomst op de Lloydkade op zaterdag 27 Juni rond 09:00 uur, stonden al veel mannen en een vrouw in tenue te wachten.
De bestuursleden die er al waren hadden de deelnemers instructies gegeven wat de bedoeling was van deze ochtend. Ik werd voorgesteld aan de regisseur van de NOS, Hasan Coskun en Cameraman Bart. Hij vertelde mij over het draaiboek. Drie bestuursleden zouden een interview krijgen en mogelijk aangevuld met meer interviews.
De Majoor Marcel Krul-Aipassa en Sergeant-Majoor Tom Renhungan waren in de lead voor het exercitie gedeelte. Hier en daar moest er worden geïnformeerd en gecorrigeerd m.b.t. houding, commando’s en in het gelid staan. Het was wel nodig voor sommige oudgedienden de exercitie even te oefenen. Na een paar keer over de Lloydkade te hebben gemarcheerd, was het tijd voor de echte opname. Cameraman Bart was in stelling en gebruikte meerdere opstellingen zodat het geheel goed in beeld kwam. Regisseur Hasan was er klaar voor en wij ook.
Het peloton werd afgemarcheerd richting het Monument. Bij het Monument werd het peloton in positie gebracht direct voor het Monument. Het geheel werd in de houding gezet en werd het commando “breng Ere-Groet” gegeven en deze werd met de vertraagde versie uitgevoerd. Nadat het commando “In de houding staat” werd gegeven en daarna het commando “Rust” was het voor de deelnemers einde oefening. Velen van de deelnemers bedankten elkaar voor het samenzijn en het moment!
De personen die een foto van hun Tetua (Ouders, Grootouders) hadden meegenomen, hadden deze eerder bij het Ulu Kora Monument gelegd. Later zijn er nog vele foto’s van en met elkaar genomen. Er waren overigens belangstellenden op mijn oproep afgekomen en ook bewoners van de Lloydkade keken met volle aandacht. Zeker gezien het feit dat vorige week nog het Nationaal Monument Ulu Kora werd onthuld.
Het was nu Hasan de regisseur die de interviews zou afnemen. Een aantal van de deelnemers mocht nu voor de camera spreken. De ene met een foto van zijn Tetua de ander alleen om een paar woorden spreken. Nadat dit was afgerond, mochten de drie bestuursleden, bung Arthur Dias, Marc Matitaputtij en mijn persoon individueel wat vragen beantwoorden. Bung Arthur beet de spits af en was scherp in zijn antwoorden en verder in het interview werd hij overmand door emotie. Hoe mooi kan verdriet en frustratie voor de camera zijn! Het was nu het moment dat Marc mocht spreken en dat deed hij met verve. Marc wist de vragen duidelijk te beantwoorden. Daarna was het mijn beurt om te spreken. Ik heb zo goed als het kon antwoord gegeven op de vragen en duidelijk gemaakt wat voor leed en trauma er heerst onder de gemeenschap mede door de sobere ontvangst in Nederland in 1951, het ontslag van de KNIL Militairen, de slechte huisvesting en het verdriet dat werd veroorzaakt door het feit dat het geen tijdelijk verblijf in Nederland maar een voorgoed verblijf in Nederland zou worden. Het trauma is Intergenerationeel. Het wordt dus onbewust van generatie op de volgende doorgegeven! Ik kon me nog net inhouden anders “aku juga akan Menangis dan rasa padede”. We hadden alle drie een soort van spanning tijdens dit interview en waren geladen met emotie! Het was uiteindelijk een mooi en gedenkwaardig moment aan de Maas.
De sacrale plek waar het allemaal is begonnen op 21 Maart 1951 toen het eerste schip de KOTA INTEN bij de Lloydkade afmeerde. Er zouden nog vele volgen. Deze geschiedenis is bekend onder de Molukkers maar niet of nauwelijks onder de Nederlandse bevolking.
Laten wij deze geschiedenis blijven doorgeven aan komende generaties maar ook aan de Nederlandse Samenleving. Laten we ook hopen op een vervolg van de mooie woorden van de MP, Rob Jetten. Op zijn Rotterdams; “GEEN WOORDEN MAAR DADEN”.
Nog mooier zou zijn als Zijne Koninklijk Hoogheid Willem Alexander zijn erkenning uitspreekt gevolgd door een EXCUUS voor de zeer slechte behandeling van de GENERASIE PERTAMA door het Kabinet en Koninklijk Huis.
Na deze plechtigheid zijn de meesten van ons naar Cafe Verhip op het Lloydkwartier gegaan om een drankje te drinken en na te praten. Het was met elkaar heel gezellig en hebben nog lang met elkaar gesproken en van gedachten gewisseld.
